Het is oké, maar zo zonde…

Ik weet niet of de hemel bestaat, maar ik hoop het wel. Ik kan me er zelfs een voorstelling van maken: prachtige tuinen vol met bloemen, altijd mooi weer. Vrolijke, sprekende kleuren. Vogelgezang en zachte muziek als een eeuwigdurende achtergrond.

Ergens op een grasveld in die hemel staat vandaag een tafel vol met lekkernijen. Feestelijke hapjes, bordjes en champagneglazen. In het midden staat de taart, of moet ik schrijven ‘De Taart,’ met 61 kaarsjes erop. Vooruit, laat ik het je makkelijk maken: een 6 en een 1. Anders ben je over een uur nog niet klaar met kaarsjes uitblazen.

Er klinkt gerinkel van bordjes en bestek, van het ploffen van een champagnekurk. Iemand gilt als de champagne onverwacht hard uit de fles spuit. Er wordt gelachen en gekletst. Vandaag is het feest, feest in de hemel. Zo stel ik het me in ieder geval voor. Ik hoop dat de mensen daar wel van een feestje houden. Vertel eens: heb ik gelijk?

Hier op aarde is het grauw en grijs, en is mijn werkdag ten einde. Ik sluit mijn laptop, doe mijn bureaulamp uit en maak een grote mok thee. Tijdens het uitzoeken van oude brieven vond ik jouw rouwkaart, die ik ooit van mijn tante kreeg. Naast de foto’s die ik van je heb is dat het enige tastbare bewijs dat je ooit hebt bestaan en mij het leven hebt geschonken.

Ik vraag me af: weet je nog hoe mijn allereerste oogopslag was, zoals ik die nog van mijn eigen dochter weet? Hoe mijn haartjes roken, hoe zacht mijn huid voelde bij dat eerste huidcontact, nadat ze mij uit jouw lijf hadden gehaald?

Heb je mij ooit zien lachen, eerst twijfelachtig, en toen voluit? Weet je het nog, dat allereerste flesje, mijn kleine knuistjes die grepen naar jouw vinger?

De tijd kent geen genade. Ik ben jou vergeten, en door andere mensen in slaap gewiegd, getroost, geliefkoosd. Ik schonk iemand anders mijn eerste schaterlach en toen ik voor de eerste keer verdrietig was, vond ik de armen van iemand anders.

Toch zie ik jou soms als ik in de spiegel kijk, heel vluchtig. Ik snap waarom mensen zeggen dat ik op jou lijk, ook al lijk ik nog het meest op mezelf.

Het is oké, dat jij er niet meer bent. Maar het is zó zonde. Zo zonde dat je niet kan genieten van je kleindochter en haar maffe, grappige en ontroerende streken. Zo zonde dat de toekomst je heeft ingehaald en jou voor altijd verleden tijd heeft gemaakt.

Het is zo stom dat ik je nergens meer kan vinden, zelfs niet in de zwarte aarde van dat troosteloze stukje begraafplaats, waar de seizoenen elkaar met een steeds rapper tempo afwisselen. Seizoen na seizoen, zonder een spoor van jou.

Daarom hoop ik op een zonnige dag, een mooie verjaardagstaart, op cadeautjes en champagne, muziek en gedans. Ik hoop dat je verderlicht bent, jouw ogen verblind worden door zonnestralen en je hart gevuld met liefde. Ik hoop dat die hemel bestaat.

Het is oké, mam. Hier op aarde gaat het goed. Blaas die kaarsjes nou maar uit.

Foto door Jakob Kriz, Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

5 Comments

  1. Gefeliciteerd. Als je dat zo kan zeggen. In ieder geval fijn dat je haar herdenkt. En precies wat jij zegt: Zo zonde. Sterkte ook.

    Ik ben een brief aan het schrijven voor als Anna 35 is (wat ik nu ben) en ik er niet meer zou zijn. Hoop dat ik hem samen met haar kan lezen, maar lijkt me zo fijn als dat niet lukt, dat ze dan nog iets heeft.

    • Dat mag je zeker zo zeggen. 🙂

      Ik hoop ook stokoud te worden, maar misschien moet ik ook maar eens beginnen met brieven schrijven aan mijn dochter. Deze blog blijft ook niet eeuwig online, maar anders zou ik dat als mijn erfenis beschouwen. Of misschien dat ik ooit de meest persoonlijke artikelen voor haar laten bundelen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.